Beleggen in termijn-contracten van goud wordt door Amsterdamgold.com vermeden. Het is ons inziens niet mogelijk om verkochte claims op toekomstige hoeveelheden goud te garanderen. Uit een aantal rapporten van gerenommeerde financiële instituten blijkt dat in de goudmarkt geïntervenieerd wordt om de goudprijs te onderdrukken.

Met andere woorden, goud van centrale banken wordt geleend door zogeheten 'bullion banks' en dat goud wordt verkocht. Deze papieren handel verhoogt het aanbod  op de papieren goud-markt met een lagere prijs als gevolg. Het blijft een vraag of dit aanbod van papier-goud een lang leven beschoren is.

Indien mensen hun vermogen willen vergroten door te gaan beleggen dan kiest men een strategie waarbij men belegt in een product waarvan men denkt dat het meer waard wordt en blijft weg van producten waarvan men denkt dat zij minder waard worden. Indien men gelijk heeft belegd is het vermogen toegenomen. Men kan simpel gesteld op twee manieren beleggen. Ten eerste kan men gewoon iets kopen en vasthouden en wachten tot de waardevermeerdering plaatsvindt. Ten tweede kan men met anderen een afspraak maken om over een x hoeveelheid tijd een aan- of verkoop te doen. Dit laatste vindt plaats op zogeheten termijn-markten.

Omdat goud haar intrinsieke waarde nooit kan verliezen, vormt goud een vlucht naar zekerheid. Maar zekerheid en het ontlopen van risico's heeft een prijskaartje: de waarde van goud is afhankelijk van wat mensen ermee (kunnen) doen, en het levert geen rente op. Dit betekent heel simpel dat de waarde van goud niet constant is en door de tijd fluctueert.

De waarde van goud fluctueert op basis van vraag en aanbod. De enige garantie die goud feitelijk biedt is dat het altijd geruild kan worden. Het kan niet failliet gaan. Dit is de zekerheid die goud biedt, en dat zonder de risico's van fiat-geld dat steeds minder waard wordt.

Zelfs wanneer fiat-geld blijft bestaan, dan zal dit geld altijd in een te objectiveren maatstaf gemeten worden: goud. Fiat-geld in fiat-geld meten is altijd mogelijk, maar dat is niet objectief. Dit probleem heeft goud niet.

De geschiedenis heeft uitgewezen dat de “markt” de waarde van fiat-geld bepaalt. De markt heeft millennia lang geld gemeten in termen van goud. Goud heeft altijd bewezen haar waarde te behouden. Het is niet stuk te krijgen. Het bederft niet, het is schaars en met goud kan men altijd ruilen. Goud is beter dan geld, want “goud=geld”.

Heden ten dage kunt u niet met goud uw boodschappen doen. Het enige wettige betaalmiddel is fiat-geld. De overheid kan zelfs besluiten goudbezit te verbieden, en goud in te vorderen.

Het is de vraag of overheden tot een vergelijk kunnen komen over de toekomst van ons geld. Dat het monetaire experiment compleet mislukt is, is nog geen reden (voor de beleidsbepalers) om een toekomstig fiat-geld stelsel uit te sluiten.

Het kan zijn dat de overheid uw grondrechten blijft respecteren, en goudbezit blijft toestaan. Het kan ook zo maar gebeuren dat landen weer kiezen voor de goud-standaard. Maar linksom of rechtsom, goud zal altijd haar waarde blijven behouden. Overheden kunnen misschien het bezit en het gebruik van goud voorschrijven, zij zullen nooit in staat zijn de waarde van goud te bepalen.

Bankiers, politici en economen mogen goud misschien barbaars vinden, er zijn meer dan 6 miljard mensen die daar anders over denken...

De rol van goud komt neer op het garanderen van waarde. Goud kan niet stuk gaan. Geld wel. De belofte dat geld waardevol is, is tegenwoordig alleen afhankelijk of schulden ooit afgelost worden. Schulden moeten daarom van top-kwaliteit zijn want zij zijn essentieel voor het voortbestaan van een fiat-geld stelsel. Goud heeft dit probleem niet.

Financiële crises zijn perioden waarbij veel bedrijven (en dus ook banken), consumenten en soms zelfs overheden hun financiële verplichtingen niet kunnen nakomen. Met andere woorden, zij zijn niet in staat hun schulden af te lossen.  In dit soort crises blijkt de kwaliteit van schulden veel lager te zijn dan werd verondersteld. Dit kwaliteitsverlies tast onherroepelijk de kwaliteit van het geld aan.

Zodra schulden niet langer gefinancierd kunnen worden is er sprake van een faillissement. En een stijgend aantal failliesementen is de maatstaf om de kwaliteit van schulden mee te meten. Hoe hoger het aantal failliesementen des te slechter de kwaliteit van schulden. Des te meer schulden kapot gaan, des te meer papier geld verdwijnt. Bovendien krijgen veel bedrijven moeilijker hun bedrijf gefinancierd. Nieuwe leningen worden niet verstrekt, en bestaande leningen worden maar mondjesmaat opnieuw gefinancierd. Het resultaat is deflatie: de geldhoeveelheid neemt af onder invloed van geld-destructie en het uitblijven van nieuwe geld-creatie.

Om faillissementen te voorkomen kan men meer geld creëren, maar dat blijkt bijna altijd uitstel van executie. Bovendien is het door excessieve geld-creatie mogelijk dat het geld zelf failliet gaat. Geld gaat failliet bij hyperinflatie. De goudvoorraad in de kluis van bijvoorbeeld de Nederlansche Bank N.V. is slechts een verzekering voor het geval dat de euro failliet gaat.

In deze woelige tijden is (in Nederland/EU) sprake van deflatie . Bij deflatie en het huidige zeer lage rentebeleid is er sprake van een negatieve rente. De inflatie is hoger dan de rente op het spaargeld. Negatieve rente betekent hetzelfde als inflatie: spaargeld wordt minder waard. Bovendien genereert economische krimp steeds minder inkomsten. Samenvattend: met steeds minder inkomsten moet een gelijkblijvende schuldenlast, tegen toenemende kosten (hogere rente) worden gefinancierd. Het is een spiraal van welvaartsverlies. Juist in dergelijke perioden verkiezen mensen veiligheid voor hun vermogen: zij verzekeren zich in goud.

Fiat-geld wordt door centrale banken en commerciële banken (!) uit het niets gecreëerd, en wordt aan de man gebracht als een schuld. En over een schuld moet rente worden betaald. Als u een hypotheek neemt om een huis te financieren dan creëert uw bank geld uit het niets.  Het is zelfs zo dat wanneer iedereen zijn of haar schulden afbetaald er geen geld meer bestaat. Vanwege voor de hand liggende redenen is dit - praktisch gezien - een onmogelijkheid.

Daarnaast geldt dat, omdat er rente betaald moet worden, een continue noodzaak bestaat om altijd nieuw geld bij te creëren. Als dit niet gebeurd dan stokt de economie. Deze geld- en schuld-groei is de meest pure vorm van inflatie. Dit noemt men monetaire inflatie en is een noodzakelijke voorwaarde in een fiat-geld stelsel. Geld moet dus steeds minder waard worden.

Het voordeel van dit experiment is dat landen onbeperkt geld uit het niets kunnen creëren. Het is altijd winstgevend voor banken, en het levert een overheid altijd een 'exit' op: overheidstekorten kunnen namelijk altijd worden gefinancierd. Normaliter financiert de 'markt' (via het nationale en internationale bankwezen) de overheid, maar in buitengewone omstandigheden kan men een beroep doen op de centrale bank. Dit laatste wordt door iedereen verafschuwt, het zet namelijk de deur open naar hyperinflatie.

Dit stelsel is erg voordelig voor banken en overheden, maar niet voor consumenten: consumenten betalen linksom of rechtsom alle rente. Zij betalen rente over hun eigen directe schulden, zij betalen de rentekosten doorberekend in de producten die zij consumeren, zij financieren de overheid, en zij betalen de "inflatie-belasting". Inflatie is de waardevermindering van geld, dat is het gevolg zodra er meer geld in omloop geraakt. De consument is dus per definitie “het kind van de rekening”.

Geld is millennia lang een claim op goud geweest. Geld is feitelijk een derivaat: het is een afgeleid product. Papier geld kon altijd ingeleverd worden voor een x hoeveelheid goud. Door deze koppeling kunnen claims op goud niet onbeperkt aangemaakt worden. Zodra mensen twijfelen of deze claims (geld) wel gedekt worden door goud bij hun bank, dan ruilen zij hun papier om voor het goud.

In de 20e-eeuw zijn de grote westerse machten (weer) gaan experimenteren met “fiat-geld”. Oftewel, geld dat enkel gebaseerd is op vertrouwen en niet gekoppeld is aan goud. Geld hoeft dus niet per sé op goud gebaseerd te zijn. Geld is dus geen goud.